Toronto Food Trip

Via BlogTo.com, één van de meest informatieve sites over wat er allemaal in Toronto gebeurt kwam, kwam ik bij een geheel nieuwe foodhall terecht. Deze foodhall, aan 111 Richmond Street West, onder in het gebouw waar ook Google Toronto zit, is anders dan de andere foodcourts waar ik eerder over schreef. Die foodcourts zitten vol met ketens en zijn vooral gericht op zoveel mogelijk spul verkopen in zo’n kort mogelijke tijd (immers, tijd is geld, en lunchpauze is geen werktijd enzovoorts). Bijna ieder foodcourt heeft zo wel zijn vaste bewoners zoals Tim Horton’s, McDonald’s, Jimmy The Greek en zo nog wel een paar.

In Assembly Chef’s Hall vind je zelfstandige koks/restaurateurs, die al ergens een ‘gewoon restaurant’ hebben, maar daar met zijn allen een foodhall vullen. Samen met twee fully licensed bars (oftewel: alcohol) en een koffiebar. Aan twee kanten van de ruimte zijn eigenlijk de zitgedeeltes, met de bars, en daar tussendoor, in een soort gang, zit een heel divers aanbod aan restaurants. Denk aan Vietnamees, Thais, BBQ, Fried Chicken, bakery, Spaans, Mexicaans… kortom: veel aanbod. De foodhall heeft vanavond, 25 januari 2018, een groot openingsfeest, in de afgelopen weken zijn ze soft opengegaan om alles goed uit te testen en de plooien glad te strijken. De burgemeester komt zelfs het lintje doorknippen, dus het is wel een dingetje hier. Trouwens, ik heb me laten vertellen dat deze foodhall geïnspireerd is op wat er in Amsterdam is, de Foodhallen. Hoe tof is dat?!

Ik geef je hier een paar foto’s, ik zal ze niet allemaal weer gaan beschrijven, dat heeft BlogTo.com al gedaan, dus lees daar gerust verder zometeen. Wel weer terugkomen straks, hè?

Heb ik wel eens gemeld dat ik gek ben op fried chicken? Vast wel. In Toronto zit een klein tentje, genaamd The Dirty Bird Chicken + Waffle. Oh ja, ik hou ook van wafels. Wat een geluk, een tentje die allebei verkoopt. Tegelijk. Als in: op elkaar. Dus een gerecht met èn krokante gefrituurde kip èn een wafel. Eigenlijk had dat mijn eerste stop in Toronto moeten zijn. Maar soms moet je het hoogtepunt uitstellen. Of althans hopen dat het een hoogtepunt wordt.

Anyways, Dirty Bird zit op Kensington Avenue, dus Kensington Market. Tijdens de tour daar zijn we er wel langsgelopen, maar niet binnen geweest. Dat maakte voor mij niet uit, want ik ging er toch al wel naar toe..

Het is een heel klein tentje, met uiteraard een beperkte menukaart, en daarvan bestelde ik de ODB. Ik denk dat het staat voor Original Dirty Bird – maar ik weet het niet zeker. Naast een wafel, kip en saus zat daar ook nog een (rode) coleslaw bij. Die coleslow was onverwacht bijzonder lekker, volgens mij zat er kokos in en dat geeft naast zoet ook nog meer smaak dan alleen maar suiker.

De kip was lekker krokant en sappig, en de wafel was goed gebakken. De saus was ook erg lekker, al kan ik niet zeggen wat het nu precies voor saus was. Ja, iets met tomaat, en ik iets pittigs, maar daar hield het wel een beetje op. Erg lekker, dat wel.

Wat mij betreft was dit echt een succes en één van de hoogtepunten op het gebied van eten deze trip. Als ik nog eens in Toronto ben dan ga ik er zeker nog eens langs – ik kan het zeker aanraden.

Website: The Dirty Bird Chicken + Waffles

Vanuit mijn hotelkamer zag ik een paar dagen vrij weinig door mist en regen, maar toen dat ‘eindelijk’ weer voorbij was zag ik ineens in de verte een reclamebord met wat leek op een kip of haan. Dan ben ik bijna altijd meteen geïnteresseerd, dus ik pakte mijn superzoomcamera er maar eens bij om te kijken wat het was (ja, is dat ding toch nog ergens goed voor).

Het bleek te gaan om een ontbijt/lunch/brunchtentje, genaamd Eggsmart. Althans, ik dacht dat het gewoon een tentje was, maar het blijkt een keten te zijn met ruim 40 restaurants in Ontario (en in ieder geval één daarbuiten, in Calgary, Alberta – aldus de website van Eggsmart.

Aangezien ik toch nog een ontbijtadresje nodig had besloot ik er ook meteen maar heen te gaan. De gevel is nogal schreeuwerig, ik was benieuwd wat ik er binnen aan zou treffen. Dat was niet al te sjiek, eerder wat sjofel. Het was er verder best druk, dus ik ben gewoon lekker gaan zitten.

Na een korte blik op de menukaart besloot ik de Montreal Smoked Meat Hash te bestellen: eieren aardappels, ui en Montreal smoked meat – rundvlees dat gepekeld en gekruid wordt voor een week, en daarna warm wordt gerookt en tot slot gestoomd. Ook hier weer toast er bij en fruit, net als bij The Pickle Barrel. Dit keer was de jus d’orange wel vers geperst, maar werd dan weer geserveerd in een hard plastic beker.

Een flink zwaar ontbijt dus, maar aangezien ik nog een flinke wandeling gepland had kon ik dat wel hebben. Verder niet heel erg bijzonder, je kunt ook rustig ergens anders gaan eten wat mij betreft. Opvallend is dat de foto’s van andere, net geopende of gerenoveerde zaken op de website van Eggsmart er een stuk frisser en eigentijdser uitzien. Ik zou ze aan willen raden om dit filiaal ook een flinke facelift te geven…

Website: Eggsmart.ca

Eerder schreef ik al eens over foodcourts, en daar heb je er in Toronto heel veel van. Dat komt natuurlijk door een aantal grote winkelcentra, maar in Toronto vind je nog veel meer foodcourts, op andere plekken. Namelijk ondergronds, in The Path.

The Path is een groot ondergronds netwerk met name in en om het Financial District in het centrum. Via ondergronds gangen zijn veel grote kantoorgebouwen, Union Station en ook de CN Tower met elkaar verbonden (aan de kant van de CN Tower is het een bovengronds, overdekt, pad. De reden hiervoor is simpel: in de zomer kan het erg heet zijn, en in de winter extreem koud, en dan is het veel prettiger als je beschut overal kan komen.

En omdat het hier ook nog eens om heel grote kantoorgebouwen gaat waar heel veel mensen werken  zijn er in deze ondergrondse gangen vele winkeltjes, dienstverleners en restaurants – want al die werknemers moeten wel eten tijdens de lunch. En het meenemen van boterhammen, dat kennen ze hier niet. In veel gevallen zijn er foodcourts ingericht waar je werkelijk van alles kunt krijgen – broodjes, burgers, salades, Mexicaans, Koreaans, Chinees, te veel om op te noemen.

Hoewel The Path nog best wel een doolhof is, en de namen van gebouwen je niet heel veel zullen zeggen als je er niet regelmatig komt, is het best te doen om daar rond te lopen. Het is sowieso prettiger dan in de ijskou te lopen in de winter. Maar pas op: kom je er met je dikke wintertrui en -jas binnen, dan heb je het al snel veel te heet. Het kan er behoorlijk warm worden, en veel kantoormedewerkers lopen er tijdens de lunch ook gewoon in hun overhemd met korte mouwen, of soortgelijke, dunne kleding.

Ik bezocht ’s ochtends Great Canadian Bagel voor een bagel en een koffie. Great Canadian Bagel is echt gericht op meenemen, en heeft geen eigen zitgedeelte. Gelukkig staan er niet ver vandaan tafeltjes en stoeltjes waar je kunt zitten. Althans, ik heb niet gezien dat die specifiek bij een ander tentje hoorden, ik ben in ieder geval gewoon gaan zitten. De plain bagel die ik had was eigenlijk toch wel een beetje tè plain, dus volgende keer zou ik een andere nemen. Gelukkig werd dat wel weer gecompenseerd door ei en back bacon. Can’t go wrong with bacon :-).

Voor de lunch ging ik langs bij Soup Nutsy. Dit is een kleine keten van soepwinkels – die overigens ook wel salades en wraps verkopen. Maar de kern is toch wel de soep. Je kunt er iedere dag kiezen uit verschillende soorten soep – maar liefst 13! Er is keuze uit diverse soepen met vis, met kip / vlees en met groente. Ook zijn er soms specials, zoals chili.
Ik koos voor de Cajun Seafood Gumbo, en dan wel een beetje een flinke maat. Gelukkig maar, want het was ook erg lekkere soep! Met een flink stuk brood erbij en een appel was ik iets meer dan €7,50 kwijt. Ik vond dat voor wat ik kreeg zeker niet duur. Ook Soup Nutsy heeft geen eigen zitgelegenheid, maar zit wel naast een foodcourt waar je kunt gaan zitten met je soep. Of je neemt het mee naar je bureau, of zoals ik je hotelkamer. Dat was nog geen 10 minuten lopen, en in die tijd blijft die soep prima warm (zolang het niet -20 is buiten, denk ik).

In Nederland is er niet zo heel veel keus aan gefrituurde kip, helaas. Het is één van mijn lievelingsgerechten, maar buiten Kentucky Fried Chicken en Halal Fried Chicken ken ik eigenlijk geen keten die actief is in Nederland. Dat vind ik zelf erg jammer, en hoewel er wel af en toe een filiaal van KFC bij komt voegt dat niets toe aan de variatie.

In Noord-Amerika is dat wel anders, en met name in de zuidelijke staten vind je veel fried chicken restaurants, en sommige daarvan zijn ook in Canada aanwezig, zoals Popeyes Louisiana Kitchen die ik in Toronto bezocht.

Popeye? Maar die was toch van de spinazie? Klopt, de naam is origineel ontleed aan het filmpersonage Jimmy ‘Popeye’ Doyle uit de film The French Connection. Later heeft de keten overigens wel licenties genomen op de tekenfilmfiguur Popeye (en anderen uit de series) ter promotie van het restaurant. Dus of dat eerste verhaal echt waar is…

Popeyes heeft dus duidelijk een ‘Louisiana’-achtgergrond, want daar is de keten opgericht, in 1972 (toen overigens nog onder de naam ‘Chicken on the Run’). Inmiddels heeft het restaurant rond de 2600 filialen, waaronder dus ook in Canada.

Die achtergrond zie je terug in met name bijgerechten als ‘Red Beans & Rice’, ‘Mashed Potatoes & Gravy’, ‘Cajun Rice’ en ‘Jambalaya’. Niet al deze gerechten zijn overigens in Canada verkrijgbaar, daar staan dan weer een paar andere gerechten op de kaart, zoals ‘Cajun Poutine’. En dat vond ik dan wel weer jammer.

Maar het gaat natuurlijk om de kip. Volgens sommigen is de kip van Popeyes de beste die je kunt krijgen, en ik moet zeggen: die kip is behoorlijk mals en vol van smaak. Die van KFC is toch net iets droger zo lijkt het wel. Ik heb het gehouden bij twee stukken, zonder moeite had ik er meer opgekund. Maar ik wilde ook de Red Beans & Rice proberen. De rijst was een beetje stuk, dus geen mooie korrel, maar het bonenprutje was wel erg smakelijk. De coleslaw was ook gewoon goed, en daar hou ik ook van.

Zou ik er 5 kilometer voor omrijden voor de kip? Neuh, dat niet, maar ik zou het zeker niet uit de weg gaan. Maar ja, de kans dat Popeyes naar Nederland komt is vrijwel nul. Dat blijft dus iets voor op reis.

Website: Popeyes Louisiana Kitchen (Canada)

Kensington Market is één van de leukste buurten in het centrum van Toronto – als je tenminste houdt van een beetje alternatief en niet al te opgepoetst. Dit stukje Toronto ligt ten westen van Spadina Avenue en ten noorden van Dundas Street West rondom, hoe verrassend, Kensington Avenue. Vroeger was dit een Joodse buurt, en daar is ook de markt ontstaan. De Joodse inwoners zijn inmiddels allang vertrokken, en hun plek is ingenomen door vele andere immigranten die in de loop van de afgelopen decennia naar Toronto zijn gekomen.

Kensington Market is ook allang niet meer alleen een markt, maar wel een bonte verzameling van kleine zelfstandige ondernemers en de meeste doen iets met eten of drinken. Natuurlijk is er een koffiezaakje – maar geen Starbucks of het in Toronto nog veelvuldiger aanwezige Tim Horton’s – maar er is ook een kleine bakker, een slager en talloze restaurantjes met eten uit veel uithoeken van de wereld. Nou ja, misschien niet zo veel Aziatisch, maar Chinatown en Koreatown grenzen zo’n beetje aan Kensington Market, dus er is altijd keus genoeg in die hoek van Toronto.

Ik vind het altijd leuk om in steden waar ik kom om een foodtour te doen. Vorige keer ben ik naar St. Lawrence Market geweest, de grote overdekte markt iets ten oosten van Union Station, en dit keer dus naar Kensington Market, en ik had deze keer de Kensington Krawl tour geboekt bij Savour Toronto. In een groep en met een gids gingen we langs diverse zaakjes in deze buurt om allerlei dingen te proeven en te eten. Gids Cindy vertelde daarnaast ook nog interessante feitjes over de buurt.

Met 7 deelnemers aan de tour (ik was geloof ik de enige buitenlander) begonnen we bij Blackbird Baking waar we wat van het signature zuurdesembrood proefden en een ´danish´ met appel. Het brood was lekker knapperig en de ´danish´ was ook heel erg lekker. Deze tijd van het jaar maken ze deze met appels, in de zomer wordt ook vers zacht fruit gebruikt. Blackbird Baking verkoopt het brood voornamelijk zelf, maar levert ook aan een select aantal restaurants. Omdat het een heel klein winkeltje was – en de zon toch gewoon scheen – proefden we de samples buiten. Maar natuurlijk zijn we ook wel even in de winkel geweest om heerlijke bakkerijlucht op te snuiven.

Na het brood gingen we naar de kaasspeciaalzaak Global Cheese, in de jaren 70 al opgericht door Portugese immigranten en nu geleid door één van de zonen van de oprichter. Enorm veel kazen, uit het buitenland, maar ook Canadese. We proefden daar een Zwitserse stijl harde kaas, een appelhout gerookte cheddar en een cheddarstijl geitenkaas, allemaal uit Canada volgens mij en misschien zelfs wel allemaal uit Ontario. Lekkere kaasjes, de Zwitserse stijl was goed te herkennen, de geitenkaas eindigde met een bittertje, en de gerookte cheddar was met paprikapoeder ingesmeerd. De paprikapoeder samen met het vet van de kaas deden mij denken aan chorizo. Een beetje een aparte ervaring, maar wel lekker. Er was overigens ook Nederlandse kaas aanwezig, in ieder geval een komijnekaas uit de fabrieken van Frico. Niet het beste voorbeeld van Nederlandse kaas, maar het zal vast niet goedkoop zijn om zuivelproducten naar Canada te kunnen exporteren en dat is dan vooral haalbaar voor grote fabrikanten. Overigens stond er wel een grote Beemster-koe in de etalage…

Na de kaas werd het tijd voor wat vlees, en dus gingen we naar Sanagan’s Meat Locker. Sanagan’s Meat Locker gebruikt alleen lokale en regionale producten, en met regio bedoelen ze dan ‘uit Ontario’. Even ter vergelijking: Ontario is 20x zo groot als Nederland, dus dat zou betekenen dat Zuid-Frankrijk en West-Polen van ons uit gezien ook ‘uit de regio’ zou zijn… Hoe dan ook de winkel ligt vol met mooie producten, en er wordt ook zo min mogelijk weggegooid van het dier, dus dat is in ieder geval goed. Naast vers vlees (rund, varken, lam, kip, kalkoen, waterbuffel, hert) verkopen ze ook huisgemaakt charcuterie, gegrilde kippen en kippen- en eendeneieren (die vind je in Nederland toch heel lastig) en nog veel andere lang houdbare producten, allemaal uit de regio en van kleinschalige producenten.

Schuin tegenover Sanagan’s Meat Locker zit Torteria San Cosme, een Mexicaanse eetgelegenheid. Ze serveren daar echt Mexicaanse dranken zoals horchata met kaneel en om te eten hebben ze een aardige selectie torta’s. En dat zijn geen taartjes, nee, dat zijn broodjes. Qua formaat doen de broodjes denken aan een flinke Italiaanse bol, maar ze zijn wel zachter, en hebben ook een wat andere structuur. We kregen allemaal een halve torta Milanese (!), met onder andere gepaneerde kip, tomaat, avocado en chipotle mayo. Torteria San Cosme is een eenvoudige eetgelegenheid, maar zeker de moeite waard om een broodje te eten. En oh ja, die broodjes worden dan weer gemaakt door Blackbird Baking…

Zo’n half broodje vult heel behoorlijk, dus we gingen de benen even strekken, waarbij Cindy ons wat meer vertelde over onder andere de Joodse geschiedenis van de buurt en hoe de buurt door de decennia heen veranderd is.

Volgende stop: pizza! Pizzaria Via Mercanti is ook weer zo’n tentje zonder opsmuk waar we begonnen met een kleine salade caprese om vervolgens een pizza margherita te delen. Prima pizza, al zou de zaak niet direct mijn aandacht trekken om naar binnen te stappen. Hoewel ik daar bij San Cosme weinig moeite mee had, vond ik de karige, wat verouderde, vervallen stijl van deze pizzeria niet echt uitnodigen om naar binnen te stappen. San Cosme heeft dan weer veel glimmend roestvrijstaal, en dat maakt de sfeer meteen anders.

Via etnische kruidenwinkel Carlos’ House of Spice liepen we voor het toetje een stukje verder, naar Wafels & More. De eigenaar, van oorsprong een Belg, miste echte Luikse en Brusselse wafels en zag daar wel een markt voor – en daarom heet het ook ‘Wafels’ en niet ‘Waffles’. Ze serveren twee soorten wafels met diverse soorten toppings. We kregen een kleine sampler om te proeven – en dat is maar goed ook, want ik ben gek op wafels, maar een hele wafel zou niet meer gepast hebben.

De tour eindigde bij de Toronto Popcorn Company, waar ze heel veel soorten popcorn maken en verkopen. Die je trouwens ook via de diverse bezorgdiensten bezorgd kunt krijgen. Als je dus ineens besluit een avondje Netflix te bingen laat je gewoon een flinke bak popcorn bezorgen. Hoe cool is dat!

Na drie uur was de tour alweer aan het eind – de tijd vliegt voorbij – en ik kan iedereen adviseren om geen lunchplannen te maken – en ook niet te zwaar te ontbijten voor je deze tour doet. Het nodigt in ieder geval uit om een hoop andere eettentjes ook te proberen. Dat ze niet ‘in de tour’ zitten wil natuurlijk niet zeggen dat ze niet goed zijn (en wellicht zijn er andere tours die de andere tentjes aandoen). Wat mij betreft is deze tour wel een aanrader.

The Pickle Barrel is een echt Torontoos Torontees Torontaans restaurant uit Toronto. De eerste vestiging opende al in 1971 aan Leslie Street, en inmiddels zijn er 11 filialen in de zogeheten ‘Greater Toronto Area’. De opzet van het restaurant was om goed uit eten toegankelijk te maken voor velen, en zonder opgeprikt gedoe. Dat is nu redelijk normaal, je struikelt tegenwoordig over de laagdrempelige eetgelegenheden, maar ik kan me best voorstellen dat dat ruim 40 jaar geleden wel anders was.

Voor mijn ontbijt bezocht ik Pickle Barrel Grand aan Yonge Street, op steenworp afstand van Yonge-Dundas Square. De bovenverdieping is eigenlijk een bar, het restaurantgedeelte vind je op het ondergrondse niveau. Het heeft daar ook een ingang in het Atrium winkelcentrum (waar overigens best een interessante verssupermarkt in zit).

Het restaurant is ingedeeld in losse tafels langs wanden, of in de typisch Noord-Amerikaanse booths, die je ook wel kent van de televisieseries. De opzet is wat speelser dan een recht-toe-recht-aan diner en om de een of andere reden deed het me een beetje denken aan een bowlingbaan. Het zal de kleurstelling wel geweest zijn ofzo, geen idee. Het was in ieder geval het eerste waar in aan moest denken toen ik binnenkwam.

De menukaart van Pickle Barrel is belachelijk groot, met zo’n 300 items, en de menukaart is, wat mij betreft niet heel erg logisch ingedeeld. Hoe dan ook, ik kwam er voor het ontbijt, en na enig zoeken had ik de ontbijtsectie gevonden. Voor C$7,49 een bord met 3 eieren, twee baconstrips, twee stukken meloen en toast. Met daarbij ruime keuze uit broodbeleg (pindakaas, jam enzo). Dus tja, dat werd als snel Peanut Butter & Jam op toast… Voor de gezonde vitamines nam ik er ook nog een sinaasappelsap bij. Al betwijfel ik of daar nog vitamientjes inzaten. Maar het gaat om het idee, nietwaar?

Prima ontbijtje, snelle service, weinig mis mee. Het kan vast ook beter, maar ook nog wel slechter. En dat voor C$13,84, inclusief fooi, oftewel 9 euro en een beetje….

Website: The Pickle Barrel

Als er één gerecht is dat ècht Canadees is, dan is het wel poutine. Poutine is een gerecht dat ontstaan is in de Franstalige provincie Quebec en bestaat uit friet, cheese curds en gravy. Cheese curds is eigenlijk gewoon kaaswrongel, voordat het echt kaas wordt, en gravy, tja, dat is een soort jus-achtige saus. Het gerecht dat bomvol zit met caloriën is een goed gerecht voor als het weer eens verschrikkelijk koud is – en dat gebeurt in Canada nogal eens in de witner – of als je flink aan het bier hebt gezeten. Als ik afga op de openingstijden van Smoke’s Poutinerie waar ik was om deze Canadese specialiteit te proberen.

Deze keten van ‘restaurants’ is overigens in 2008 gestart door Ryan Smolkin, en het eerste restaurant was in Toronto, Ontario (opmerkelijk genoeg dus niet in Quebec). Op dit moment zijn er zo’n 150 restaurants in Canada.

Bij binnenkomst in het filiaal aan Adelaide Street West slaat de vettige walm je al tegemoet en de afzuiginstallatie bij de gemiddelde Nederlandse snackbar is een stuk beter. De inrichting van de zaak is vrij druk, met branding op vrijwel ieder oppervlak. Achter de counter is een halfopen muur te zien met daarachter een boel friteuzes en een fornuis. Naast standaard friet, kaas en jus kun je er ook nog allerlei toppings bij nemen, veelal met varkensvlees – pulled pork, bacon, gehaktballetjes. Om niet het risico te nemen dat ik te weinig caloriën binnenkrijg neem ik een poutine met pulled pork en bacon.

Het gerecht komt in een kartonnen bak, waar de friet, het vlees en de kaas in wordt gegooid, overgoten met een flinke schep gravy. Het resultaat is zompige friet – niet waar de gemiddelde Nederlander van houdt, maar smaken verschillen nou eenmaal. Engelsen gooien azijn op hun friet, en daar kan ik me óók niks bij voorstellen…

Was het lekker? Mwoch, voor mij hoeft dat zompige niet zo, en de combinatie van friet en deze kaas spreekt me ook niet per se aan. Misschien zijn er betere varianten van poutine te krijgen, maar ik ben er wel even klaar mee geloof ik. Geen mij maar een kapsalon, daar zit meer smaak aan. Bovendien: net zoveel caloriën, maar dan met echte kaas en groenten en knoflooksaus en hete saus. Die goeie ouwe Schijf-van-Vijf in een aluminium bakkie. Wat zouden Canadezen daar eigenlijk van vinden?